Κακιές παρέες


ἀλλ᾽ ἔσθ᾽ ὁ θάνατος λοῖσθος ἰατρὸς νόσων
Σοφοκλής, απόσπασμα 698

ὡς οὐ δικαίως θάνατον ἔχθουσιν βροτοί, ὅσπερ μέγιστον ῥῦμα τῶν πολλῶν κακῶν
Αισχύλος, απόσπασμα 353

Τελευταία, τα απογεύματα
κάνω πολύ παρέα με τον θάνατο
κόντρα σ’ αυτά που του σούρνουν
οι γλώσσες οι κακές
εγώ βρίσκω σε αυτόν μια γλυκύτητα
μια πραότητα και κατανόηση
που σπάνια συναντά κανείς
σε ανθρώπους

και η συντροφιά του
–συχνά στην απόλυτη σιωπή–
μου δίνει μια λιτή χαρά
και μια άνευ όρων εμπιστοσύνη
λες και για κάποιον περίεργο λόγο
έχει συγκεντρωθεί σε αυτόν
όλη η συμπόνια του κόσμου:

είμαι σίγουρος ότι
σαν έρθει η άγια ώρα
θα συναγαλλιά δίπλα μου
αποθαυμάζοντας τη σιωπή
των νεκρών χτύπων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s