Ο θάνατος, κύριε…


Μὴ φῦναι τὸν ἅπαντα νικᾷ λόγον∙ τὸ δ’ ἐπεὶ φανῇ, βῆναι κεῖσ’ ὁπόθεν περ ἥκει πολὺ δεύτερον ὡς τάχιστα.
Σοφοκλής, Οιδίπους επί Κολωνώ

Ο θάνατος, κύριε, είναι ο αγαπημένος φίλος όλων των έμβιων όντων. Κι όμως τα έμβια όντα το αγνοούν. Και όχι μόνο το αγνοούν, αλλά τον φοβούνται. Τον αποφεύγουν κιόλας. Όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αναρωτιέμαι γιατί. Ποιος άλλος εγγυάται την απόλυτη και οριστική παύση κάθε οδύνης, την αδυναμία γενέσεως νέου πόνου, τη λήξη όλων των βασάνων, τη διόρθωση αυτής της ασθένειας της ανόργανης ύλης που γελοιωδώς αποκαλείται «ζωή»;

[9/5/2015]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s