Επαναμυελίνωση


Στο στροβίλισμα της μοίρας
μια άναρχη δίνη
σ’ έσπρωξε προς το μέρος μου
κι αφού σε γύμνωσε
από φωνή και από αιδώ

σ’ απίθωσε σαν όραμα αφηνιασμένο
με τους άμμους του σαρωτικούς
και τα λαχανιάσματα τα ξεφτισμένα στις γωνίες
σε δύο σύννεφα, σβησμένα από μπλε, τα πόδια μου.

Στεκόσουν ακίνητη, θαμβωτική ωσάν
νεκρή του Πόε. Με τα έλυτρά σου
αποκεκαλλυμένα και σφαδάζοντα.
Δεν μου ζήτησες τίποτε, παρά μόνο

την απόλυτη και ανέκκλητη σωτηρία σου
από εκείνους, από εκείνο, και από εσένα.
Λαβωμένη στο φτερό, από άστοχα βέλη
ζωγράφιζες μόνη σου μιαν άλλη πτήση

Έπιασες για λίγο το χέρι μου
σταλάζοντας τα χρώματά σου
ιχνηλατώντας τη διαδρομή
που δεν είδες πριν τη χάσεις

Από τη σπονδυλική μου στήλη θα ήθελα ν’ αντλήσω
το νέκταρ της αγάπης το αμόλυντο, και να το εγχύσω
βαθιά μες το κορμί σου το ανέφικτο
την ψυχή σου ξανά με μυελίνη να πλημμυρίσω.

[29/5/2009]

Advertisements

3 thoughts on “Επαναμυελίνωση

  1. Εδώ δεν φτάνει ένα απλό «Like»… Είναι πολύ πιο έντονα ετούτα τα λόγια…

    Κούκλα. Εσένα σε κέντρισε ο τίτλος. Εμένα ετούτο το κομμάτι:
    «Από τη σπονδυλική μου στήλη θα ήθελα ν’ αντλήσω
    το νέκταρ της αγάπης το αμόλυντο, και να το εγχύσω
    βαθιά μες το κορμί σου το ανέφικτο
    την ψυχή σου ξανά με μυελίνη να πλημμυρίσω.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s