Η ηχώ


στον Σταύρο Σταυρόπουλο
γιατί έχει την ολέθρια γενναιότητα
να ερωτεύεται με πάθος
(Ναι, Σταύρο, ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια…)

Γυναίκες έρχονται
συναισθήματα έρχονται
ποιήματα γράφονται
γυναίκες φεύγουν
συναισθήματα φεύγουν

το μόνο που μένει
τα ποιήματα

τα ποιήματα
κι εκείνη η μακρινή ηχώ
από το ξέφρενο φτερούγισμα

των πάλαι ποτέ αλλοπαρμένων ψυχών.

Advertisements

3 thoughts on “Η ηχώ

  1. Πολύ όμορφο, Σπύρο!
    Πραγματικά, το απόλαυσα.
    Ιδιαίτερα, τους τρεις τελευταίους στίχους, με την «μακρινή ηχώ», το «ξέφρενο φτερούγισμα» και -βέβαια- τις «πάλαι ποτέ αλλοπαρμένες ψυχές»…

    Υ.Γ. Όσο για την παρενθετική φράση, Σπύρο, της αφιέρωσής σου στον Σταύρο, ένα έχω να πω: Ας υπάρχει ο έρωτας, κι ας μας κάνει κομμάτια… Τι νόημα έχει η «αρτιμέλεια», δίχως τον έρωτα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s