Με τρυφερότητα διαβρώνω τις άμυνές σου
–έτσι, όπως ο παφλασμός χαϊδεύει το βράχο–
μέχρι πλέον να μην υπάρχουν
μέχρι πλέον να μην υπάρχεις
μέχρι πλέον να μην υπάρχω…
τώρα πλέον
αφουγκράσου
την αφή.
Έρωτας / Αγάπη / Ερωτικό / Ερωτικό ποίημα / Ποιήματα / Τρυφερότητα
Greek poet 
Συγχαρητήρια και γι’ αυτό το θαυμάσιο ποίημά σου, Σπύρο!
Συγκρατώ την υπέροχη παρομοίωση του 2ου στίχου:
«- … όπως ο παφλασμός χαϊδεύει το βράχο – »
Εκπληκτικό και αισθητικά και νοηματικά το τελευταίο δίστιχο:
«αφουγκράσου
την αφή».
Με δυο μόνο λέξεις, Σπύρο, θα χαρακτήριζα την «Τρυφερότητά» σου: «ανάσα ψυχής»…
Ευχαριστώ, Γιόλα!
The tenderness of arms
left without
a hug
…
hugless arms?
oh yes,
arms from which the hug has been taken away, ripped off
and they long for the clutching of the fingers
again
Isn’t it the source of all tenderness…?