Η ερωτική επιστολή (Ρομπερτ Γκρέιβς, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)


Έφτασε επιτέλους, μια επιστολή αγάπης αληθινής,
Που δεν ζητούσε να απαντηθεί,
Όντας η ίδια η απάντηση
Σε αυτές τις δυστροπίες της απουσίας
που μας κατατρύχουν καθημερινά
–Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα–
Ώστε να θλίβεται κανείς και ν’ αγωνιά.

Τι να πω; Και τι ν’ αποσιωπήσω;
Ζούμε σε χρόνους χαλεπούς, όπου είθισται
να γίνονται πράξεις ασύγκριτης βαρβαρότητας
Ακόμη και μεταξύ φίλων, εγκάρδιων
Άμοιροι επιλογής μεταξύ ασθένειας και θανάτου –
Και με τον έρωτα να ισορροπεί πάνω από χάη απύθμενα…
Ωστόσο, ιδού η ερωτική σου επιστολή.

Γιατί να μην μπορούμε ποτέ να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι
Ή γυμνοί ν’ αντικρίσουμε ο ένας τον άλλο
Απ’ τη στιγμή που το αποζητούμε ψυχή τε και πνεύματι
Ως απόδειξη έρωτα αληθινού;
Μήπως επειδή της ποίησης η μαγεία
Πρέπει να υπερβεί της σάρκας την επιθυμία
Για χάρη ενός μέλλοντος κρυφού, ενός παρελθόντος ξεχασμένου;

Robert Graves, The love letter (Ρόμπερτ Γκρέιβς: Η ερωτική επιστολή, απόδοση: Σπύρος Δόικας)

Advertisements

6 thoughts on “Η ερωτική επιστολή (Ρομπερτ Γκρέιβς, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)

  1. Love it!

    Μου έμαθες και κάτι που δεν ήξερα φρασεολογικά. Το «ψυχή τε και πνεύματι».
    Εγώ γνώριζα το «ψυχή τε και σώματι» (και με την ψυχή και με το σώμα δηλαδή)

    Είναι η ψυχή και το πνεύμα ένα και το αυτό τελικά ή όχι;
    Για μερικούς ναι. Για άλλους όχι.
    Η Ψυχή ή Πνεύμα είναι μια μη-υλική οντότητα που έχει αντίληψη και συνείδηση για μερικούς.
    Άλλοι πάλι τα ξεχωρίζουν…

  2. Μπράβο, Σπύρο!
    Θαυμάσια η μετάφρασή σου!
    Ως προς αυτό καθ’ εαυτό το κείμενο και τα νοήματα που διατυπώνει ο Γκρέιβς, τι να πρωτοπεί κανείς και τι να παραλείψει…
    Με εντυπώσιασε όλο το ποίημα, από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο στίχο, λέξη προς λέξη: το «επιτέλους» και η «αληθινή αγάπη» του 1ου στίχου, ολόκληρο το δίστιχο «που δεν ζητούσε να απαντηθεί / όντας η ίδια η απάντηση…», οι «δυστροπίες» της απουσίας που μας «κατατρύχουν» καθημερινά, η «θλίψη» και η «αγωνία» του καταληκτικού στίχου της 1ης στροφής, οι διαπιστώσεις (σε ολόκληρη τη 2η στροφή), που τόσο βαθιά μας «πονούν» με την αναμφίβολη αλήθεια τους, και τέλος αυτά τα ερωτηματικά της 3ης και τελευταίας -της καλύτερης, κατά τη γνώμη μου- στροφής…
    Ειδικά, το τελευταίο τρίστιχο, με άγγιξε βαθύτατα, με συγκίνησε και με γοήτευσε…

    Σπύρο, ευχαριστώ!

    Υ.Γ. Πολλά θα μπορούσαν να γραφούν για την νοηματική ανάλυση αυτού του ποιήματος, ενός ποιήματος που σίγουρα αποτελεί πηγή έμπνευσης ποιητών ή πεζογράφων.

  3. Ακούγοντας, αυτή τη στιγμή, την «Appassionata» (τη λατρεύω αυτή τη μελωδία) από το «Secret Garden» (white stones), θυμήθηκα την «Ερωτική επιστολή» του Γκρέιβς και σκέφθηκα πόσο πολύ της ταιριάζει…
    Δεν ξέρω αν την έχεις ακούσει, και αν συμφωνείς μαζί μου…

  4. Εξαιρετικά και τα δύο, Σπύρο!
    Δεν μπορώ, όμως, να σου κρύψω πως προτιμώ αυτό που σου ανέφερα… Με ταξιδεύει πολύ πιο μαγικά εκεί που θέλω…
    Όποτε μπορέσεις, άκουσε και το «Passacaglia» (Secret garden, white stones) και θα με θυμηθείς… Η απόλυτη μαγεία, η έμπνευση και το ταξίδι!
    Καλή σου νύχτα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s