Η ευωδιά του γιασεμιού


Θυμάμαι την ευωδιά του γιασεμιού των παιδικών μου χρόνων. Άνθιζε, απλώνοντας τα κλαράκια του εκεί, έξω από το πορτόνι μας, και συνέπαιρνε τους περαστικούς σαν μια παλιά ερωμένη, ντυμένη στα ολόλευκα, με το στήθος σχεδόν γυμνό, ξέσκεπο, μα συνάμα σεμνό, μεταξένιο, αραχνοΰφαντο, σαν αθώα περιστερά.

Για μένα έμοιαζε τόσο πολύ με μουσική. Και την ψυχή μου έκανε να φτερουγίζει τρελά, όπως εκείνο το πιάνο κονσέρτο του Ραχμάνινοφ, σαν ζύγωνα, με την καρδιά όλο όνειρα, στο σπίτι.

Κι όμως, τώρα είναι σαν η ανάμνηση να έχει ξεθωριάσει, τα γιασεμάκια να βρίσκονται πεταμένα στο χώμα, μαραμένα, ποδοπατημένα. (Πόσο πιο έντονα άραγε μυρίζουν τα πατημένα άνθη;). Ωστόσο, η ευωδιά του, όσο κι αν θέλω, δεν μ’ αγγίζει πια.

Γιατί ο θάνατος, είναι ο καλύτερος φροντιστής των πονεμένων ψυχών, όταν η αγάπη πέρασε, μα δεν κοίταξε.

28 Οκτωβρίου 2006

Advertisements

4 thoughts on “Η ευωδιά του γιασεμιού

  1. Με άμετρη τρυφερότητα διατυπωμένη η παιδική ανάμνηση της ευωδιάς του γιασεμιού.
    Ξεχωριστή, μέσ’ στην πρωτοτυπία της, η παρομοίωση του γιασεμιού («σαν παλιά ερωμένη…»). Συναρπαστική η εικόνα της παλιάς ερωμένης, μ’ αυτόν τον εκπληκτικό συνδυασμό του αισθησιασμού και της αγνότητας.
    Με άγγιξε βαθύτατα η δεύτερη παράγραφος («Για μένα έμοιαζε τόσο πολύ με μουσική…»).
    Όσο για το ερώτημα που θέτεις στην παρενθετική πρόταση της τρίτης παραγράφου… Σίγουρα, τα «πατημένα άνθη» μυρίζουν πολύ πιο έντονα… , όπως ακριβώς οι «ποδοπατημένες ψυχές», «όταν η αγάπη πέρασε, μα δεν κοίταξε»!

    Μπράβο, Σπύρο!

  2. Επανέρχομαι στην δεύτερη παράγραφο («Για μένα έμοιαζε τόσο πολύ με μουσική…») και σκέπτομαι, Σπύρο, πως τελικά ό,τι όμορφο (εσύ, εδώ, μιλάς για το γιασεμί…) μοιάζει τόσο πολύ με μουσική! Ο ήλιος, το φεγγάρι, τ’ αστέρια, τα λουλούδια, ένα καλογραμμένο κείμενο (και μάλιστα χειρόγραφο!) και τόσα άλλα, (που αν τα αράδιαζα, θα γέμιζα σελίδες ολόκληρες), δεν μοιάζουν τόσο πολύ με μουσική;;;

    Και αντίστροφα (με γνώμονα πάντα το κείμενό σου). Η μουσική δεν ε υ ω δ ι ά ζ ε ι;;; Δεν σου ‘χει τύχει ν’ ακούς μουσική, κάποιο -οποιοδήποτε- αγαπημένο σου κομμάτι, και να κατακλύζεται ο χώρος σου από άρωμα γιασεμιού ή γαζίας ή ρόδου;

    Καλό σου βράδυ!
    Φιλικά, Γιόλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s