Αχ, πόσο θα μου λείψει η θάλασσα!


Beauty without the beloved is like a sword through the heart.
Dante Gabriel Rossetti

«Πότε θα γυρίσεις;», σε ρώτησα.
«Θα προσπαθήσω να εξαντλήσω τις μέρες», απάντησες, «τρελαίνομαι για τη θάλασσα και τα μπάνια και θα μου λείψουν όταν γυρίσω. Μ’ αρέσει τόσο πολύ να κολυμπάω· μπορώ να μουλιάζω με τις ώρες! Α, δεν σου είπα, πήρα και μια ειδική μάσκα για να βλέπω τον βυθό. Μάλιστα, δεν βλέπω την ώρα να πάω να τη δοκιμάσω.»

Εγώ βέβαια δεν τρελαίνομαι για τη θάλασσα, ούτε για τα μπάνια. (Το ξέρω, νιώθω αυτή τη στιγμή έναν μορφασμό απέραντης έκπληξης να σχηματίζεται στο πρόσωπό σου). Θα έλεγα όμως ότι μου αρέσει πιο πολύ το βουνό, τα μεγάλα δέντρα, τα ρυάκια και τα ποτάμια, το κελάρυσμα του κρυστάλλινου νερού, να χάνομαι στο πράσινο, να ανακαλύπτω ξωτικά και νεράιδες, να πλημμυρίζω με την ενέργεια του δάσους. Ν’ αγκαλιάσω ένα δέντρο βρε αδερφέ, έτσι στο ξεκάρφωτο. Άντε και δύο! Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, ούτε και γι’ αυτό τρελαίνομαι. Λες να είναι από έλλειψη πάθους;

Το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε να μου λείψει σε αυτή τη ζωή (ή και σε οποιαδήποτε άλλη εδώ που τα λέμε) είναι η αγάπη.

Advertisements

9 thoughts on “Αχ, πόσο θα μου λείψει η θάλασσα!

  1. Πιστεύω πως η θάλασσα και το βουνό είναι οι δυο όψεις κάποιου νομίσματος, που εγώ θα το ονόμαζα «φυσιολατρεία»…
    Χωρίς, όμως, την «ΑΓΑΠΗ», είσαι πάμπτωχος, κι ας έχεις χιλιάδες παρόμοια, «πανάκριβα» νομίσματα!
    Μαγικό κείμενο! Μπράβο, Σπύρο!

  2. […]
    μένει δὲ πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
    μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

    Εάν το μπορούσα, θα αναρτούσα το «One hand, one heart» (L. Bernstein) από την λατρεμένη μου ταινία «West side story».

  3. Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως θα το αναρτούσες… Το περίμενα!
    Κι όμως, όταν το είδα, ταράχτηκα τόσο πολύ!
    Το απόλαυσα με μάτια δακρυσμένα, νιώθοντας απανωτά ρίγη συγκίνησης.
    Ακούω πολύ συχνά το CD, με όλη αυτή την (ναι, τολμώ να το πω) «θεϊκή» μουσική και ταξιδεύω σ’ εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, που έπλαθα όνειρα κι έχτιζα κόσμους ιδανικούς.
    Θα σου φανεί παράξενο ή απίστευτο: ακόμα πλάθω τα ίδια όνειρα, κι ακόμη χτίζω τους ίδιους ιδανικούς κόσμους, τους φωτισμένους από έναν και μοναδικό ήλιο, την ΑΓΑΠΗ!

    Υ.Γ. Το θεωρώ περιττό ή -πιο σωστά- γελοίο να σου γράψω «ευχαριστώ».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s