Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου


Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου

–λίγο πριν ξεψυχήσει ένα ακόμη ψέμα
ή λήξει μία ακόμη πλάνη–

συνειδητοποιώ πόσο μικρό είναι το σύμπαν

για να τη χωρέσει.

22 Φεβρουαρίου 2010

Advertisements

7 thoughts on “Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου

  1. Γύρισα κατάκοπη από τη Σχολή, άνοιξα τον υπολογιστή και ξαναδιάβασα το ποίημά σου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο βαθιά μ’ έχει αγγίξει. Αυτό το δίστιχο «λίγο πριν ξεχυχήσει ένα ακόμη ψέμα / ή λήξει μία ακόμη πλάνη» πόση αλήθεια εκφράζει! Σκέφθηκα κάποιο σχόλιό σου στο ποίημά μου «Μονογράμματα» («… εκδικείται και ο χρόνος για τις ψευδαισθήσεις μας…»).
    Όσο για τη «μοναξιά» θυμήθηκα εκείνο το άλλο, το εκπληκτικό τετράστιχο, το πιο γνωστό ποίημα της αρχαϊκής λυρικής ποίησης, που κάποιοι το αποδίδουν στη Σαπφώ, ενώ άλλοι το θεωρούν αμφιβόλου πατρότητος:
    » Γρήγορα η ώρα πέρασε. Μεσάνυχτα κοντεύουν. Πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε. Και μόνο εγώ κείτομαι δω μ ο ν ά χ η κι έρημη». Η μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη.
    Το αρχαιοελληνικό κείμενο βέβαια είναι απείρως καλύτερο …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s