Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου


Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου

–λίγο πριν ξεψυχήσει ένα ακόμη ψέμα
ή λήξει μία ακόμη πλάνη–

συνειδητοποιώ πόσο μικρό είναι το σύμπαν

για να τη χωρέσει.

22 Φεβρουαρίου 2010

7 σκέψεις σχετικά με το “Κάθε φορά που συναντώ τη μοναξιά μου

  1. Πράγματι, Σπύρο, το σύμπαν είναι μικρό, για να χωρέσει τη μοναξιά. Και όχι μόνο…
    Καλό σου μήνα!
    Φιλικά, Γιόλα.

  2. Γύρισα κατάκοπη από τη Σχολή, άνοιξα τον υπολογιστή και ξαναδιάβασα το ποίημά σου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο βαθιά μ’ έχει αγγίξει. Αυτό το δίστιχο «λίγο πριν ξεχυχήσει ένα ακόμη ψέμα / ή λήξει μία ακόμη πλάνη» πόση αλήθεια εκφράζει! Σκέφθηκα κάποιο σχόλιό σου στο ποίημά μου «Μονογράμματα» («… εκδικείται και ο χρόνος για τις ψευδαισθήσεις μας…»).
    Όσο για τη «μοναξιά» θυμήθηκα εκείνο το άλλο, το εκπληκτικό τετράστιχο, το πιο γνωστό ποίημα της αρχαϊκής λυρικής ποίησης, που κάποιοι το αποδίδουν στη Σαπφώ, ενώ άλλοι το θεωρούν αμφιβόλου πατρότητος:
    » Γρήγορα η ώρα πέρασε. Μεσάνυχτα κοντεύουν. Πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε. Και μόνο εγώ κείτομαι δω μ ο ν ά χ η κι έρημη». Η μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη.
    Το αρχαιοελληνικό κείμενο βέβαια είναι απείρως καλύτερο …

  3. Το διάβασα, Σπύρο!
    Και όχι απλώς μου άρεσε… Ειλικρινά με κατέπληξε…
    (Έχω γράψει και κάποιο σχόλιο…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s