Με τους ζωντανούς;


Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
Κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
Μίλτος Σαχτούρης, Έζησα κοντά

Με τους ζωντανούς; Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που συμπαθώ.

Κάποιους, μάλιστα, τους έχω αγαπήσει. Έχουν γίνει φίλοι, επιστήθιοι. Εκτίμησα το χιούμορ τους, την τιμιότητά τους, το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί όταν τους χρειαζόσουν. Με άλλους έχω τσακωθεί. Άσχημα μάλιστα. Ιδίως κάτι φίδια κολοβά που από τη μία το έπαιζαν φίλοι και από την άλλη σου έσκαβαν το λάκκο. «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο», είπε κάποιος. Και ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να προβάλλω αντιρρήσεις.

Με τις γυναίκες; Οι περισσότερες ψυχρές, αγέλαστες, υπολογίστριες, αδιάφορες. Αντί να ανοίγουν την καρδιά τους, ανοίγουν το τεφτέρι. Ακόμη και την αγκαλιά, θα σ’ τη χρεώσουν. Η «αλαζονεία του αιδοίου» είπε κάποιος, και ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω; Κάποιες, ωστόσο, τις έχω ερωτευτεί τρελά, μου έχουν σκίσει την καρδιά ένα πράγμα, κι έχω μείνει να περπατώ γυμνός ανάμεσα στα αποκόμματα, σαν εφημερίδα του μεσοπολέμου. Άλλες τις εκτιμώ βαθιά για την αγάπη που μοιράζουν απλόχερα γύρω τους, για το απροσποίητο χαμόγελό τους, για την αντρίκια μπέσα τους (το ξέρω, είναι λίγες ετούτες). Κάποιες άλλες τις θαυμάζω από μακριά, για λόγους καθαρά αισθητικούς. Κάτι σαν τα ακριβά κοσμήματα στις προθήκες των πολυτελών καταστημάτων, φοβάσαι καν να πλησιάσεις στη βιτρίνα, λες και σε πούνε κλέφτη. Άλλωστε, όλοι ξέρουμε σε τι κουμάσια έδωσε ο Θεός τα λεφτά και τι είδους θηλυκά τους γυροφέρνουν.

Με τα παιδιά; Χμμ, ανάμικτα τα συναισθήματα. Δεν μπορώ εκείνα που τσιρίζουν συνεχώς ή τα κακομαθημένα που έχουν μάθει να τους λένε «ναι» σε όλα και σε περίπτωση που μία φορά δεν γίνει το δικό τους φέρνουν τον κόσμο ανάποδα. Υπάρχουν βέβαια κάποια παιδάκια που έχουν μια γλυκιά σοβαρότητα, σαν μικροί σοφοί, και συνάμα με το αθώο έχουν κάτι το βαθύ και μεγάλο. Α, πώς ενθουσιάζομαι όταν συναντώ τέτοια παιδάκια!

Με τα ζώα; Κάποια είναι γλυκά, τρυφερά, χαριτωμένα. Δεν αντέχω βέβαια τα σκυλιά που γαβγίζουν ακατάπαυστα, ή κάτι περιπτώσεις σαν περνάς έξω από ένα σπίτι και ορμάει το κοπρόσκυλο να σε ξεσκίσει ταρακουνώντας συθέμελα τα κάγκελα της εξώπορτας λες και θα τη γκρεμίσει. Α, πα, πα, δεν τα μπορώ καθόλου κάτι τέτοια! Τα γατιά, από την άλλη, δεν έχουν τέτοιες αγριάδες, και τα χαζεύω με τις ώρες όταν παίζουν. Όσο δα για την αρμονία στην κίνηση… Σαν μπαλαρίνες στα πούπουλα. Οποία αρχοντιά! Οποία λιτότης! Βέβαια, δεν είναι διόλου ασυνήθες εκεί που χαϊδεύεις ένα γατάκι, να τα πάρει στα καλά καθούμενα και να σου κάτσει τη νυχιά!

Αντιθέτως, αγαπητοί αναγνώστες, οφείλω να ομολογήσω ότι τους όμορφα και εξαίσια πεθαμένους, τους αείποτε νεκρούς –άντρες, γυναίκες, ζώα, παιδιά– τους αγάπησα όλους ανεξαιρέτως – μέχρι θανάτου.

Σχετικά ποιήματα

Advertisements

3 thoughts on “Με τους ζωντανούς;

  1. Πράγματι, συγκινητικό το κείμενό σου, Σπύρο!
    Εκφράζεις μεγάλες αλήθειες, δυστυχώς κάποιες απ’ αυτές πολύ πικρές, που με μελαγχόλησαν, κι ας είναι ήδη καταγραμμένες στη σκέψη μου, εδώ και πολλά χρόνια (φίλοι – φίδια κολοβά, λιγοστός αριθμός γυναικών με μπέσα αντρίκια, παιδιά κακομαθημένα κ.ά.)
    Με συγκίνησε πολύ η αναφορά σου στα «παιδάκια που έχουν μια γλυκιά σοβαρότητα», ιδιαίτερα η παρομοίωσή σου «σαν μικροί σοφοί».
    Ειλικρινά, πριν από λίγες ημέρες σκεπτόμουν πως όχι απλώς τα παιδάκια, αλλά τα μωρά, που ακόμη δεν μιλούν, παρά μόνον εκφράζονται με χαμόγελο, γέλιο ή κλάμα, και κουνώντας χεράκια και ποδαράκια, μέσα στην κούνια τους,
    χαμογελούν και το προσωπάκι τους λάμπει από χαρά, όταν -πέρα από τους γονείς και τους οικείους- αντικρίζουν ανθρώπους «καλούς». Λες και καταλαβαίνουν -καλύτερα απ’ τον καθένα μας- ποιοί είναι οι πραγματικά και όχι οι δήθεν «καλοί».
    Σου καταθέτω, Σπύρο μου, ένα αληθινό γεγονός, που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω: όταν η κόρη μου ήταν νεογέννητη, κάποιο απόγευμα είχαν έρθει στο σπίτι μας δυο κυρίες να δουν το μωρό. Η μία πραγματικός «άγγελος», η άλλη «φίδι κολοβό». Και οι δυο είχαν σκύψει, χωριστά, πάνω στην κούνια του μωρού, με το ίδιο φαινομενικά χαμόγελο, τις ίδιες περίπου κινήσεις, τα ίδια λόγια… Το πιστεύεις ότι στην μεν πρώτη χαμογελούσε και τίναζε χεράκια και ποδαράκια από χαρά, ενώ με το που αντίκρισε τη δεύτερη ξέσπασε σε τέτοια κλάματα, που πραγματικά πέρασε πολλή ώρα, για να το ηρεμήσω;
    Όσο για την τελευταία παράγραφο του κειμένου σου, ομολογώ πως με τάραξε τόσο γλυκά… Είσαι σπουδαίος, Σπύρο! Κράμα δυσεύρετο μιας σπάνιας ψυχής κι ενός μυαλού ξεχωριστού! Ας είσαι πάντα καλά!
    Με αληθινά, φιλικά αισθήματα, Γιόλα.

  2. Ευχαριστώ, Γιόλα, για τη συνεχόμενη ανατροφοδότηση καθώς και για το προσωπικό περιστατικό το οποίο είναι ιδιαίτερα συγκινητικό. Ό,τι δίνεις τελικά παίρνεις και ο κόσμος δεν είναι παρά η αντανάκλαση της ψυχής σου. Όποιος το έχει μέσα του, μπορεί να το δει και στους άλλους. Όποιος δεν το έχει, που να του το πασαλείβουν στη μούρη, δεν θα βλέπει τίποτε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s