Μη μου μιλάς γι’ αγάπη


Μη μου μιλάς γι’ αγάπη.

Κάποτε νόμιζα ότι υπήρχε. Όχι μόνο ότι υπήρχε. Αλλά ότι θα μπορούσα να τη βρω κιόλας! Ίσως και να μη χρειαζόταν να ψάξω καθώς θα με έβρισκε εκείνη από μόνη της ή ότι θα έψαχνα και θα την έβρισκα εγώ. Από μόνος μου. Δεν θα άφηνα, λέει, πέτρα ασήκωτη. Παραδόξως, και συγγνώμη δηλαδή που σας χαλάω το σασπένς, αλλά ούτε εκείνη βρήκε εμένα, ούτε εγώ εκείνη. Παρ’ όλο που κάποιες στιγμές νόμιζα ότι τη βρήκα, και, ίσως κι εκείνη, να νόμιζε ότι βρήκε εμένα. Και να πεις ότι το είχα κρυφό. Κάθε κύτταρο του οργανισμού μου την καλούσε. Κάθε βλέμμα αντανακλούσε την αόρατη αύρα της. Κάθε βήμα, απλωνόταν απαλά στο έδαφος σαν χάδι. Η αύρα της παρέμεινε αόρατη. Το βλέμμα συνέχισε να αντανακλάει. Τα βήματα χάθηκαν, ασυγκίνητα, στην απέραντη απαλότητα που αφήνουν οι λησμονημένες ανάσες των χαμένων φθινοπώρων.

Μερικές φορές κοιτώντας την πανσέληνο, νιώθω τα φύλλα των δέντρων να τρεμοπαίζουν. Τις σεληνιακές τους σκιές να ερωτοτροπούν με υποχθόνιες ρίζες. Αισθάνομαι να με πλημμυρίζουν όλα εκείνα που αφανή και ανέπαφα υπέβοσκαν για αιώνες κάτω από εκείνη την άδηλη καταιγίδα αφής. Και μετά, η σιωπή. Η απόλυτη σιωπή του ύπνου που σωριάστηκε κάτω από τα όνειρά του. Η σιωπή από την οποία κανένας δεν συνέρχεται, κανένας δεν γνωρίζει και που ηχεί ακατάπαυστα. Σαν σήμαντρο, που δονείται από συνήθεια. Χωρίς να το χτυπάει κανείς. Χωρίς να το ακούει κανείς. Σημαίνοντας τον όρθρο που δεν θα παρακολουθήσει κανείς. Άλλωστε, δεν υπάρχει και κάποιος για να τον παρακολουθήσει. Οι μοναχοί εξέλιπαν. Τους κατάπιε και αυτούς η μοναχικότητα. (Αλήθεια –για το σήμαντρο λέω– όταν δεν το ακούει κανείς, ηχεί;)

Γι’ αυτό σου λέω, μη μου μιλάς γι’ αγάπη.

Advertisements

9 thoughts on “Μη μου μιλάς γι’ αγάπη

  1. «Για σένα Αγάπη ετοίμασα τα πάντα
    κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά
    είταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου
    ζητούσα να ‘βρω τα ίχνη των βημάτων σου
    ζητούσα να φιλήσω
    μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου
    ω Αγάπη» (Γιάννη Ρίτσου «Εαρινή συμφωνία» Χ).

    Εάν αμφισβητούσα την ύπαρξη της Αγάπης, δεν θα υπήρχα!

  2. Κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξη της αγάπης. Όμως, αν κάνεις μακρύ ταξίδι και δεν τη βρεις ή δεν σε βρει εκείνη (καταπώς το θέτει ο Σπύρος), σε πληγώνει έστω και στο άκουσμά της η λέξη. Εξ ού και το «μη μου μιλάς γι’ αγάπη».

  3. Όσο μακρύ κι αν είναι το ταξίδι, πώς είναι δυνατόν να καταθέσει κανείς τα όπλα, ώστε να φθάσει στο σημείο να πει «μη μου μιλάς γι’ αγάπη», τη στιγμή μάλιστα που είναι τόσο νέος;

  4. Έχει ένα ποίημα ή ένα τραγούδι την άδεια να εκφράζει ένα συναίσθημα, μια διάθεση —στιγμής ή στιγμών— και όχι μια εσχατολογική πραγματικότητα; 🙂

    Αν ναι, απόλαυσε τη Γαλάνη 😉

  5. Και βέβαια, Σπύρο, ένα ποίημα ή ένα τραγούδι έχει την «άδεια» να εκφράζει ένα συναίσθημα, μια διάθεση στιγμής ή στιγμών! Απλώς, κάποιες στιγμές -σαν κι αυτές που έγραψα το παραπάνω σχόλιο- μου συνέβη (πράγμα πολύ σπάνιο στη ζωή μου) να μην πετάω στους ουρανούς της ποίησης…
    Πολύ κακή στιγμή, για να κρίνω το κείμενό σου, που με συγκίνησε βαθιά, αλλά και με πόνεσε με το μελαγχολικό του χρώμα… (πιθανόν γι’ αυτό έγραψα ό,τι έγραψα στο δεύτερο σχόλιο).
    Το ίδιο βαθιά με συγκίνησε και η Γαλάνη… Άκουγα τη φωνή της («σκέτο βελούδο» όπως γράφει κι η Βίκυ), έβλεπα και τις φωτογραφίες κι έκλαιγα… Κι ίσως το κλάμμα μου αυτό οφειλόταν και στη διαίσθηση πως κι εσύ, Σπύρο, και η Βίκυ παρερμηνεύσατε τα σχόλιά μου…
    Υπερευαισθησία, βλέπεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s