Δεν έχει τεράστια υπομονή η θάλασσα;


Δεν έχει τεράστια υπομονή η θάλασσα;
Πόσοι αιώνες κύματα χτυπούν ετούτη δω τη γη
Μέχρι να λειανθούν τα βράχια, τα απόκρημνα
Ν’ αμβλυνθούν οι αιχμηρές γωνίες αυτής εδώ της ξέρας
Μέχρι οι πέτρες, οι ταπεινές –οι ασήμαντες–
Να γίνουν λείες, ολοστρόγγυλες, πλακουτσωτές
–Από την παλάμη στο κύμα να πετάξουν πεταλούδες–
Και, εντέλει, να ενδυθούν –ωσάν πριγκίπισσες παραμυθιού–
Την έσχατη αλχημεία του βοτσάλου;
Θάλασσα, παραλία, βράχοι, Παξοί, Σουλάνενα

Advertisements

13 thoughts on “Δεν έχει τεράστια υπομονή η θάλασσα;

  1. Σπύρο,
    Όλα σου τα ποιήματα μ’ ενθουσιάζουν και με αγγίζουν βαθιά.
    Ειδικά αυτό το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω, κοιτάζοντας παράλληλα αυτή την εκπληκτική ασπρόμαυρη (!) φωτογραφία που έχεις αναρτήσει.
    Αναρωτιέμαι πώς, στ’ αλήθεια, είναι δυνατόν η ανάγνωση ενός ποιήματος να σε μεταφέρει τόσο ζωντανά δίπλα στη θάλασσα,
    να βλέπεις κύματα, βράχια, πέτρες, βότσαλα, να ακούς τους ήχους της θάλασσας, και να οσφραίνεσαι τις μυρωδιές της…
    Συγχαρητήρια, Σπύρο, κι ένα απέραντο «ευχαριστώ»!

  2. Μιλάμε, δηλαδή, για στιγμές «άφατης πληρότητας»!
    Πίστεψέ με, έχω ζήσει κι εγώ παρόμοιες. Σε αμμουδιές, νωρίς το πρωί, περιμένοντας ν’ ανατείλει ο ήλιος, ή δειλινά, απαθανατίζοντας με τη φωτογραφική μου μηχανή όλες τις φάσεις του ηλιοβασιλέματος…
    Από κάποιο ηλιοβασίλεμα στο Ναύπλιο εμπνεύστηκα κάποιο ποίημά μου με τίτλο «Ναύπλιο».
    Σου γράφω κάποιο απόσπασμα.
    «… Το φως έγινε φωτιά.
    Τα σύννεφα
    – στο βάθος του ορίζοντα –
    τρόμαξαν και χάθηκαν.
    Και τότε
    η φωτιά έγινε πυρκαγιά.
    Ένα απέραντο κομμάτι του ουρανού
    έμοιαζε να πυρπολείται.
    Το αστραφτερό πρόσωπο
    του ήλιου
    στάθηκε για λίγο
    ακίνητο, κυρίαρχο, μεγαλόπρεπο…
    Κι έπειτα, σιγά – σιγά,
    άρχισε να βουλιάζει
    μέσα στο ενάλιο παλάτι του
    αποθέτοντας
    τα χρυσοπόρφυρα χνάρια του
    στη φύση της Ακροναυπλίας
    και
    στο μαγεμένο βλέμμα μας
    ………………………………………..
    Ο καινούργιος χρόνος
    μας βρήκε αγκαλιασμένους
    στο κρεβάτι.
    Σ’ ένα δωμάτιο πυρπολημένο
    από έρωτα.
    Σ’ ένα τοπίο που θύμιζε
    την πυρκαγιά της δύσης,
    λίγες ώρες πριν…»

    Υ.Γ. Εγώ βέβαια «Σπύρος Δόικας» δεν είμαι. Αλλά κάτι «πολύ μικρό» προσπαθώ να δημιουργήσω… Η προσπάθεια αξίζει, κι ακόμη περισσότερο το ερέθισμα, η έμπνευση!

  3. Ευχαριστώ, για το ποίημα, Γιόλα! Ούτε εγώ είμαι Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου, παρά ένας απλός και ταπεινός χομπίστας 🙂

    Πάντως, δεν ξεχνώ ποτέ τα λόγια του Καλίλ Γκιμπράν ο οποίος λέει ότι από το να γράψει ένα ποίημα, προτιμά την ηδονή του άγραφου ποιήματος. Με άλλα λόγια, προτιμά τη ζωή, από την καταγραφή της.

    Σε τελική ανάλυση η πιο μεγάλη ποίηση είναι ο τρόπος που διάγει κανείς το βίο του… τι κι αν γράφεις συγκινητικούς στίχους αν στη ζωή σου κάθε άλλο παρά μπορείς να τους υποστηρίζεις;

  4. Έτσι ακριβώς είναι, Σπύρο!
    Από τα λόγια του Γκιμπράν υπογραμμίζω και (συγ)κρατώ την προτίμηση της «ηδονής του άγραφου ποιήματος».
    Συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία παράγραφο του σχολίου σου.
    Επίτρεψέ μου να προσθέσω πως για μένα «Ποιητής» μεγίστου αναστήματος είναι κι αυτός που είναι ευλογημένος να νιώθει και να προσφέρει απλόχερα την Αγάπη και την καλοσύνη, κι ας μην έχει γράψει ούτ’ ένα στίχο στη ζωή του, κι ας μη ξέρει καν ούτε τι σημαίνει «ποίηση»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s