Το πλήρωμα του χρόνου


Υπάρχουν κάποιες στιγμές
–ίσως ακόμη και χρόνια μετά τη λήξη μιας σχέσης–
που κατασταλάζει η τρυφερότητα
που δεν εκδηλώθηκε ποτέ
και αναβλύζει
στην πιο πηγαία της μορφή
κρυστάλλινη και καθαρή

γεμίζοντας
τη λίμνη της απουσίας
του αγαπημένου προσώπου

με νέκταρ
εξαίσιο

Κέρκυρα, 24 Αυγούστου 2008

Advertisements

11 thoughts on “Το πλήρωμα του χρόνου

  1. Σπύρο,
    Υπέροχο κι αυτό σου το ποίημα!
    Εκπληκτικά δυνατοί οι πέντε τελευταίοι στίχοι… Επικεντρώθηκα στη «λίμνη της απουσίας / του αγαπημένου προσώπου». Μου άρεσε πάρα πολύ που απομόνωσες (από το «νέκταρ») το επίθετο «εξαίσιο» , το οποίο μάλιστα αποτελεί τον τελευταίο στίχο…
    Τελικά, κάποιες λεπτομέρειες υπογραμμίζουν την ποιητική δεξιοτεχνία…
    Μπράβο σου!

  2. Και βέβαια είναι εξαίσια λέξη το «εξαίσιο»… Τι κι αν δεν παραπέμπει -σχεδόν πάντοτε- σε τέλος αίσιο!
    Κατά την ταπεινή μου γνώμη τίποτε «εξαίσιο» δεν οδηγείται σε «εξαίσιο» τέλος…

  3. Σπύρο έχεις φωτεινή και εμπνευσμένη στάση και θέση σε σχέση με τη ζωή και τα συναισθήματα. Και κυρίως έχεις την ικανότητα, το θαρρος και την απλότητα να τα εκφράζεις. Μακάρι να τα καταφέρναμε όλοι έτσι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s