Πυγολαμπίδα


Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα,
των αρχαίων η μνήμη, ψευτοφέγγει.
Κωστής Παλαμάς, Μολώχ

Απόβραδο Μαγιού –στο σβήσιμο του μήνα–
και κατηφορίζοντας, ολομόναχος, στου Γάη
αντίκρισα μια πυγολαμπίδα, μία και μοναδική
σαν αρχαίο κόσμημα, να περιφέρεται
ανέμελα στα ολόκαρπα ελαιόδεντρα
να ελίσσεται, σαν μπαλαρίνα, στις ξερολιθιές
να λαμπυρίζει ρυθμικά, σαν φάρος

Θαρρούσα πως είχαν εξαφανιστεί
πάνε οι καιροί, σκεφτόμουν, που χιλιάδες
αυτόφωτα έντομα, έλαμπαν ατρόμητα
αναβοσβήνοντας τις νύχτες
σε αυτά τα ανεπανάληπτα
Χριστούγεννα του καλοκαιριού

Κι όμως, αυτή, η μία και η μοναδική
γλυκιά του θέρους νότα
–που δεν τη χωρά ανθρώπου ο νους–
φώτισε την καρδιά μου πιο πολύ

από το Λίντο και το Μουλέν Ρουζ
απ’ όλα του Παρισιού τα φώτα.

Advertisements

10 thoughts on “Πυγολαμπίδα

  1. Ευχαριστώ, Σπύρο, ήταν η βραδιά που γύρισα μετά το συνεδριακό γεύμα… Οι πυγολαμπίδες είναι από τις πιο ζωντανές παιδικές μου αναμνήσεις από τους Παξούς. Μαγικά όντα…

  2. Η πολυσύλλαβη και χιλιοειπωμένη λέξη «Συγχαρητήρια» είναι, τελικά, πολύ φτωχή κάποιες φορές…, όπως τώρα, που μόλις διάβασα αυτή την εκπληκτική σου «Πυγολαμπίδα»…
    Δεν είναι, βέβαια, το πρώτο σου ποίημα που διαβάζω. Έχω θαυμάσει κι άλλες φορές την γραφή και, κυρίως, τα διανοήματά σου…
    Με εντυπωσίασαν, εκτός των άλλων, οι παρομοιώσεις «σαν αρχαίο κόσμημα» και «σαν μπαλαρίνα» και η έκφραση «Χριστούγεννα του καλοκαιριού»…
    Όσο για τους τρεις τελευταίους στίχους, αν τους χαρακτηρίσω
    «συγκλονιστικά ποιοτικούς» και πάλι λίγα θα πω…
    Ας περιοριστώ, λοιπόν, σε μια μόνο λέξη: Μ π ρ ά β ο!

    Φιλικά, Γιόλα.

  3. Αν ενδιαφέρεσαι ακόμη για τη «Γυναίκα ως πηγή έμπνευσης των Ελλήνων ποιητών», υπάρχει στο «christianna loupa journey to Ithaca».
    Φιλικά, Γιόλα.

  4. «Η γυναίκα ως πηγή έμπνευσης των Ελλήνων ποιητών» – της Γιόλας Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου.
    Καλό απόγευμα!

  5. Σπύρο, καλημέρα και καλή βδομάδα!
    «Η γυναίκα ως πηγή έμπνευσης των Ελλήνων ποιητών» δεν υπάρχει πια στην ιστοσελίδα μου. Μου κάνει εντύπωση. Περίεργο δεν είναι;
    Φιλικά, Γιόλα.

  6. Κολοφωτιές

    Τα σύννεφα σκεπάσανε τ’ αστέρια τ’ ουρανού
    τα λόγια σου χαμήλωσαν τα φώτα κάποιου δρόμου,
    μαζί τους χάθηκαν οι σκιές του φόβου και του τρόμου,
    που γύρω μας τριγύριζαν, φαντάσματα του νου.

    Ψιχάλισε και σβήστηκαν της νύχτας οι φωτιές
    και κει όπου σκοτείνιασε κι ήταν βαθύ σκοτάδι,
    γλυκά μονάχα ένιωθα τσι χούφτας σου το χάδι,
    τη στράτα μας φωτίσανε απλές κολοφωτιές.

    10/5/1981
    Σπύρος Μπογδάνος, Πυγολαμπίδες
    από τη συλλογή Καντσόνες, Παξοί, 1989

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s