Κι εκείνη χαμογελάει


Την κοιτώ με τις ώρες
στα μάτια
Προσπαθώντας να διακρίνω μια σπίθα έρωτα
έστω και λίγη στάχτη
Την κοιτώ στα μάτια
με τις ώρες
Προσπαθώντας να τους ανάψω την φωτιά
που ζεματάει τα δικά μου
Στα μάτια με τις ώρες
την κοιτώ
Τη στιγμή που ακούω τη φωνή της
χαϊδευτική
ηδονική
αβάσταχτη
να λέει…

«Όχι».

[Αθήνα, 1990]

Advertisements

3 thoughts on “Κι εκείνη χαμογελάει

  1. Έλεος πια!
    Είναι «αβάσταχτα» τα συναισθήματα που γεννιούνται με την ανάγνωση τέτοιων ποιημάτων!
    Πώς είναι δυνατόν, ύστερ’ από ένα τέτοιο ποίημα, να προσγειωθεί κανείς στην πραγματικότητα, και να συνεχίσει τα «έργα» τα βαρετά αλλά απαραίτητα, τα ανούσια, τα καθημερινά; Δεν αντέχω αυτές τις αντιθέσεις!
    Όλο λέω πως θα κλείσω τον υπολογιστή μου, και δεν θα τον ανοίξω ξανά μέχρι το τέλος του Ιουνίου, που κάπως θα έχω ξεμπερδέψει από τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις…
    Το λέω, αλλά από πού να αντλήσω τη δύναμη να το κάνω;

    «Χαϊδευτική, ηδονική, αβάσταχτη». Ό,τι πιο όμορφο για να χαρακτηρισθεί μια γυναικεία φωνή!

    Τελικά, Σπύρο, το «αβάσταχτο» μάλλον σε κυνηγάει κι εσένα…
    Μακάρι να σε κυνηγάει, για πάντα!

    Φιλικά, Γιόλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s