Δύο τεράστια φλιτζάνια καφέ


Θυμάσαι τότε, σ’ εκείνο τ’ απόμερο καφενείο στο βάθος αριστερά στη στοά, με τα στρογγυλά, ξύλινα τραπέζια, τις βελούδινες, μπορντώ ταπετσαρίες, τα άβολα καθίσματα και τα τεράστια φλιτζάνια με το χλιαρό καφέ; Ήμασταν σαν δύο ρακένδυτοι φυγάδες από το ολοκαύτωμα μιας πραγματικότητας που δεν μας ρώτησε ποτέ. Είχαμε βγάλει έξω τη γλώσσα, σαν σκανταλιάρικα σχολιαρόπαιδα, λοιδορώντας με απαράμιλλη έπαρση το χώρο και το χρόνο. Λες και τους είχαμε του χεριού μας. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο όμως, ήμασταν εκεί, πιο εκεί από ποτέ, πιο εκεί από πουθενά και από παντού, τόσο εκεί, που δεν υπήρχε πιο πέρα, ούτε πιο μετά, ούτε πιο πριν, ούτε αργότερα, ούτε αλλού. Σαν όλη μας η ζωή να είχε εξαντληθεί στο διάστημα δέκα λεπτών που κράτησαν τέσσερις ώρες. Ο Αλβέρτος, μάλιστα, θα ήταν υπερήφανος για τα κατορθώματά μας. Και να φανταστείς, όχι μόνο κανείς μας δεν είχε πτυχίο φυσικής, αλλά ακόμη και την προπαίδεια, δεν την είχαμε μάθει ποτέ σωστά. Τόσο σκράπες ήμασταν στους αριθμούς και τις εξισώσεις.

Θυμάσαι τότε, που σε κρατούσα από το χέρι
Και έλαμπα με την ευτυχία ολάκερου του κόσμου;

Δεν σ’ το άφησα ποτέ.


Rabindranath Tagore, Nothing lasts forever (Keep that in mind, and love) [Sung by Lisa Bonet]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s