Θάνατος αμιγής (Robert Graves, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)


Κοιταχτήκαμε, αγαπηθήκαμε, κι ευθύς
Ο θάνατος έγινε για μας κάτι το τρομερό.
Διαμέσου του έρωτα απεγκλωβίσαμε τη φυσική μας αγωνία από κάθε καλοβολεμένο φιλόσοφο
Ή ψηλό και βαρετό Δόκτωρα Θεολογίας:
Ο θάνατος απέκτησε επιτέλους τη σωστή του θέση.

Συνέβησαν όλα γρήγορα, τόσο πάθος έκρυβε η καρδιά μας,
Ώστε η ανταλλαγή δώρων να μας γίνει αρρώστια:
Η αξία τους όλο και μεγάλωνε κι απ’ τις δύο πλευρές
Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα παρά περηφάνια
Που ούτε μπορούσε να δοθεί, ούτε εδόθη, κι έτσι
Τα πράγματα φαίνονταν να βρίσκουν
Τη φυσική τους κατάληξη.
Ύστερα, αναθεωρήσαμε τις απόψεις μας, αλλάξαμε γνώμη
Και ταυτόχρονα ανταλλάξαμε το στερνό δώρο:
Ο καθένας μας, με χέρια τρεμάμενα, ξεκλείδωσε
Το μακρύ, δυσοίωνο, σιδερόδετο φέρετρο,
Ξεσκεπάζοντας θάνατο αμιγή, με μια έκσταση
Όμοια μ’ αυτήν που συνόδευσε του έρωτά μας
Την πρώτη εξομολόγηση.

Ποιήματα του Robert Graves

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s