Ο ξένος


« A part ces ennuis, je n’étais pas trop malheureux. Toute la question, encore une fois, était de tuer le temps. »
Albert Camus, L’Étranger, II, ch. 2

Το φαντάζομαι πώς θα πεθάνω,
θα ’ναι σε κάποιο ξενοδοχείο του συρμού
μιας χώρας που το όνομά της
δεν θα έχει καμία σημασία.

Θα πουν: «Ο καημένος
πήρε υπερβολική δόση από χάπια» ή
«πήδηξε από τον χ όροφο» ή
«έβαλε ένα πιστόλι στον κρόταφο
και αυτοπυροβολήθηκε».

Θα ακολουθήσει μια τυπική καταχώρηση
στο πρωτόκολλο από τον αστυνομικό υπηρεσίας
και –αν είμαι «τυχερός»– επικοινωνία
με τους συγγενείς ή την πρεσβεία
για επιστροφή του πτώματος στα «πάτρια».

Ή, αν δεν βρουν καν το διαβατήριο
μια γρήγορη και ανέξοδη ταφή
(περιττές τιμές να λείπουν, α, αυτό να λέγεται!)
σ’ ένα λιτό τάφο χωρίς όνομα.

Βλέπεις, δεν υπάρχει Μνημείο
του Άγνωστου Παραθεριστή
για κατάθεση στεφάνων
υπό τη συνοδεία Φιλαρμονικής
από επισήμους με μαγιό, βατραχοπέδιλα,
μάσκα και αναπνευστήρα.

Κι όμως,

Κανείς τους δεν θα μάθει ποτέ
ότι λόγος και αιτία του θανάτου μου
ήταν ότι –ακόμη και στη χώρα μου–

ξένος ένοιωθα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s