Και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν (ή το κομβίον εκτάκτου ανάγκης)


Μερικές φορές, όταν ταξιδεύω με νυχτερινό τρένο
κι έχω γύρει στην κουκέτα μου, δήθεν για να κοιμηθώ
(Ακόμη κι αν δεν είμαι μόνος, αλλά με παρέα
διαφορετική από εκείνη που θα ήθελα)
Με πιάνει μια τόσο αδυσώπητη μοναξιά
σαν μαχαιριά πισώπλατη από πρόσωπο αγαπημένο
ή αιφνίδιο θανατικό στην οικογένεια

Και στη σκέψη τού να ζήσω
ακόμη μία στιγμή
νιώθω τόσο οδυνηρά απαρηγόρητος
ώστε μια ακαταμάχητη ορμή
με σπρώχνει να πατήσω το «κομβίον εκτάκτου ανάγκης»

(εντελώς αδιάφορος για τις συνέπειες του νόμου
περί «ασκόπου χρήσεως»).

Και σαν κοκαλώσει το τρένο
να γλιστρήσω, λέει,
–χωρίς κανείς να με αντιληφθεί–
μερικά μέτρα μπροστά του
ν’ αγκαλιάσω τρυφερά τις ράγες…

Τώρα πια το τρένο μπορεί να συνεχίσει την πορεία του.
Κι εγώ τη δική μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s