Χωρίς προστριβές


We were together. I forget the rest.
Walt Whitman

Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Γιώργος Θέμελης
, Ερημία


Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο
Ξέρω ωστόσο ότι κινδυνεύω να οδηγηθώ
στη διατύπωση ακραίων παραλογισμών
όταν ατελώς χαρτογραφώ
τα φευγαλέα του άφατου φωνήματα

πες μου όμως,
εσύ μικρή πορτοκαλί οπτασία

πώς θ’ αντέξω το βάρος
εκείνης της παραλίας με το σεληνόφως
που δεν έσταζε πάνω στη νοτισμένη αγκαλιά;

πώς θ’ αντέξω το βάρος
του τραγουδιού που δεν έγραψα
και δεν τραγούδησες;

πώς θ’ αντέξω το βάρος
του δάσους που τα μανιτάρια του
δεν μας χάρισαν τα μαγικά τους;

πώς θ’ αντέξω το βάρος
της αδυσώπητης μελωδίας της φωνής σου
που δεν ήχησε;

πες μου
πώς θ’ αντέξω
τις αφές που δεν ηλεκτρίστηκαν
τα χαμόγελα που δεν έλαμψαν
τα χάδια που δεν έπλεξαν
τα δάχτυλα που δεν έσμιξαν
τα φιλιά που δεν δόθηκαν
τις καρδιές που δεν έλιωσαν;

πες μου λοιπόν,
εσύ μικρή πορτοκαλί οπτασία

πώς θ’ αντέξω το βάρος των αναμνήσεων
όλων των πραγμάτων που δεν ζήσαμε μαζί;

Puedo escribir los versos más tristes esta noche (Tonight I can write the saddest lines), Pablo Neruda, Il Postino (video clip)

Σχετικά ποιήματα

Advertisements

One thought on “Χωρίς προστριβές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s