Το κονσέρτο


Κάθε βράδυ λίγο πριν ή λίγο μετά με πάρει ο ύπνος συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Βλέπω τον εαυτό μου να βγαίνει στη σκηνή, ντυμένο με σμόκιν, και να χαιρετάει τον κόσμο που παραληρεί από ενθουσιασμό.

Σιγά-σιγά προχωρώ και κάθομαι σ’ ένα σκαμπό. Μπροστά μου βρίσκεται ένα πιάνο με ουρά. Ένα παλιό Bösendorfer. Κάνω νεύμα στον κόσμο να ηρεμήσει. Αυτοσυγκεντρώνομαι. Στον εγκέφαλό μου βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένες εκατομμύρια κινήσεις. Άλλες τρυφερές, άλλες βίαιες. Άλλες εκφραστικές και άλλες μυστηριώδεις. Αρχίζω το πρώτο κομμάτι. Ένα νοτούρνο του Σοπέν. Νοιώθω τον κόσμο να ’χει καρφωμένα τα μάτια, του πάνω μου. Να αιωρείται στην μαγική αύρα που έχω δημιουργήσει εγώ με το Bösendorfer. Συνεχίζω να παίζω και τα άλλα κομμάτια του προγράμματος ενώ το κοινό φτάνει στο ζενίθ της έκστασης…

Τελικά νιώθω τη σκηνή να τραντάζεται και να παίρνει τη θέση της ένα σκοτεινό δωματιάκι. Στην άκρη του δωματίου ένα κερί με κοιτάει με έκσταση και θαυμασμό…
Ξεσπάει σε θυελλώδη χειροκροτήματα.

[Αθήνα, 1990]

Advertisements

2 thoughts on “Το κονσέρτο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s