Έτσι βλέπω εγώ τα πιάνα


Μπαίνοντας μέσα το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν ότι το πιάνο ήταν κλειστό σαν φέρετρο. Παραξενεύτηκα γιατί σ’ εκείνο το σπίτι το πιάνο δεν έμενε ποτέ κλειστό και άλλοτε οι μελωδίες ξεχύνονταν από τα παράθυρα, γεμίζοντας ευφορία τους περαστικούς. Κι εγώ κάποτε περνούσα από τούτο το μονοπάτι, μαγεύτηκα όμως από τους μελωδικούς ήχους και μπήκα μέσα. Τότε γνώρισα τη μοιραία κόρη που χάιδευε τόσο απαλά τα πλήκτρα. Τώρα πλέον η κόρη έχει εξαφανιστεί και το κλειστό πιάνο μαρτυρεί τόσο έντονα την απουσία της. Κι όμως η νοσταλγία μου θα ’πρεπε να ’χε μια πιο χαρούμενη χροιά γιατί η κόρη κείται στα σπλάχνα του πιάνου –ιδανικό μέρος απόθεσης του συγκεκριμένου πτώματος– και η ψυχή της θα βρει σίγουρα αναπαμό.

[Αθήνα, 1990]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s