Αφές αποδραμούσες


ἔαγε λέπτον
δ’ αὔτικα χρῶι πῦρ ὐπαδεδρόμηκεν.
Σαπφώ

Τόσο η επιδερμίδα μου αγαλλιά
στη σκέψη της αφής σου
που θαρρώ πως θ’ αποδράσει
από τη φυλακή του σώματός μου
(σαν ετοιμοθάνατος βαρυποινίτης
που λαχταρά, πριν ξεψυχήσει,
μια τελευταίας ανάσας λευτεριά)
αφήνοντας διάφανο καμπαναριό
τους χτύπους της καρδιάς μου

και θα τρέξει να σε προϋπαντήσει
έστω κι αν γνωρίζει ότι

δεν έρχεσαι

Advertisements

7 thoughts on “Αφές αποδραμούσες

  1. Εξαιρετικό, Σπύρο!
    Στίχο προς στίχο, λέξη προς λέξη!
    Κι αυτή η παρομοίωση (και μάλιστα παρενθετική) ό, τι καλύτερο!
    Η τελευταία τρίστιχη στροφή, ειλικρινά, με άγγιξε βαθιά και με συγκίνησε.
    Πιστεύω πια πως ο γραπτός σου λόγος, με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που εκφράζεις, καθρεφτίζουν ολοκάθαρα τον κόσμο της ψυχής σου…

  2. Πράγματι, θα έλεγα ότι είναι ένα από τα ποιήματα που με αντιπροσωπεύουν περισσότερο. Το να θέλεις κάτι τόσο απόλυτα και τόσο πολύ, που η ύπαρξή σου να διαχωρίζεται στα δύο όταν δεν μπορείς να το ζήσεις.

  3. Παράθεμα: Runaway touch « Greek poet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s