Love for the last time?


Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments.
Love is not love
Which alters when it alteration finds.
Shakespeare, Sonnet 116

Picture taken at the time the poem was written. Gothic times at a Manchester cemetery (Fallowfield, near Owens Park). (1995)

Picture of Spiros Doikas taken at the time the poem was written. Gothic times at a Manchester cemetery (Fallowfield, near Owens Park). (1995)

How is it possible to make love for the last time?
How can such mysterious intimacy be dislocated
into such unsuspecting indifference?

(Is it an anachronism of the soul?
A stale acceptance of unreviewed impossibilities?)

But still, how can touch evoke touchlessness?
How can wholeness be dismembered into separateness?
What has intervened between the last time
and the next time that never took place?

An answer, vainly, my mind strove to find
As, somehow, I felt confronted with a mystery

Even more profound than death.

[I wrote this in Manchester in 1996 and it is a poem that keeps moving me with the way it captured the eternal Liebestod theme.]
Ελληνική μετάφραση αυτού του ποιήματος: Πώς είναι δυνατόν να κάνεις έρωτα για τελευταία φορά;

 

Dead Can Dance, Severance (lyrics and video clip)

Advertisements

3 thoughts on “Love for the last time?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s