Περνάνε οι μέρες…


Περνάνε οι μέρες…

Όταν πατάω το κουμπί στο κινητό
Για να εμφανιστεί η λίστα με τα τηλέφωνα
Μήπως και μιλήσω με κάποιον
Μετά από λίγο, ξεχνώ γιατί το κάνω
Και θολώνουν όλα, αριθμοί και ονόματα

Ενώ συνεχίζω να πατάω το κουμπί
Άλλο ένα όνομα, κι ακόμη ένα
Περνάει από τα μάτια μου χωρίς καν να το βλέπω
Σε μια διαδικασία που χωρίς λόγο επαναλαμβάνεται
Και ίσως κρύβει την ελπίδα, μιας ανέλπιστης ανακάλυψης
Σαν μια ανάμνηση, που διατρέχει τον νου για πολλοστή φορά
Μήπως και μπορέσει κανείς ν’ αντλήσει, το χάδι που δεν υπήρξε
Ούτε τότε, ούτε και τώρα, ούτε ποτέ

Δεν υπάρχει κανένας με τον οποίο να θέλω να μιλήσω
Δεν υπάρχει κανένας τον οποίο να θέλω να δω
Σχέσεις άλλων καιρών, αφανείς ήρωες
Με σεβασμό απευθύνω χαιρετισμό,
Στο μνημείο των πεσόντων
Κι ο θάνατος…

Κι ο θάνατος να γίνεται ολοένα και πιο τρυφερός.

Περνάνε οι μέρες…

Σπύρος Δόικας, Παρασκευή, 13 Απριλίου 2007

Βλέπε και: Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου (Οδυσσέας Ελύτης)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s